۱۳۹۸/۲/۳۰

کلاغ، سال‌ها چهرهٔ آدم را به‌یاد می‌آورد. اگر آسیبی به او برسانیم یا به هرصورت ما را دشمن خودش شناسایی کند، صورت ما از را از یاد نخواهد برد. نمی‌دانم تشخیص چهرهٔ دقیق غریزی کلاغ، برای بقاست یا فقط نوعی از کینه است برای انتقام و نمی‌دانم آیا مهربانی را فراموش می‌کند یا نه. توی پارک که بیشترند، حس می‌کنم همه‌شان منقارها را سمت چشم‌های من تنظیم کرده‌اند. می‌ترسم یکی به آنها سنگ پرتاب کرده باشد و آنها من را با او اشتباه بگیرند؛ با اینکه می‌دانم خطا نمی‌کنند. رفتارشان شبیه انسان‌هاست، گرچه احتمال خطای ماها هست و می‌دانم وقتی غلط یک‌نفر را به یکی‌دیگر نسبت دهند چقدر درد دارد، چقدر.

۲ نظر:

  1. یزد یه جایی داره به نام دخمه، دخمه قبرستان زرتشتی‌ها بوده، تا ۴۰-۵۰ سال پیش زرتشتی‌ها مرده را خاک نمی‌کردند می‌بردند می‌گذاشتند توی دخمه(به صورت ایستاده) کلاغ‌ها هم مشتری دخمه بودند، به محض اینکه مرده‌ی جدیدی وارد می‌شده حمله می‌کردند برای در آوردن چشم‌هاش. این را گفتم که بدونی کلاغ‌ها چشم انتظار چی هستن وگرنه کینه مال شتره نه کلاغ

    پاسخحذف